بود قلم رسته ز زخم تراش

غیر وی این عرصه نپیمود کس

جمله یکی بود و دوئی هیچ نه

دعوی مائی و توئی هیچ نه

لوح هم آسوده ز رنج خراش

عرش، قدم بر سر کرسی نداشت

عقل، سر نادره پرسی نداشت