لوح هم آسوده ز رنج خراش

جمله یکی بود و دوئی هیچ نه

دعوی مائی و توئی هیچ نه

بود قلم رسته ز زخم تراش

عرش، قدم بر سر کرسی نداشت

عقل، سر نادره پرسی نداشت

سلک فلک ناظم انجم نبود