تات یکی خانه عمارت شود

خواجه به خانه چو بود دف سرای

اهل سرایش همه کوبند پای

شهری از آسیب تو غارت شود

کاش کنی ترک عمارتگری

تا نکشد کار، به غارتگری

باغی از آسیب تو گردد تلف