غرق نور ازل آیینه تو

از همه ساده کن آیینه خویش!

وز همه پاک بشو سینه خویش!

تا شود گنج بقا سینه تو

طی شو وادی برهان و قیاس

تو بمانی و دل دوست شناس

دوست آنجا که بود جلوه نمای