آمد آن طالب صادق به حضور

گوی اسرار به چوگان می زد

سامعان جمله سرافکنده به پیش

از ره گوش، برون رفته ز خویش

که به فرموده ات ای چشمه نور

خشک و تر هیمه همه سوخته شد

تا تنوری عجب افروخته شد