پا ز سر کرده رود گامی چند

در دلش از تف آن شعله فروز،

هر چه غیر تو بود جمله بسوز!

بود که بی دردسر خامی چند

ره به سر منزل مقصود برد

پی به بیغوله نابود برد

درزند آتش هستی تابی