در دلش از تف آن شعله فروز،

مو به مو بر تن ما خواست شود

دولت نیک سرانجامی را

گرم کن ز آتش خود جامی را

هر چه غیر تو بود جمله بسوز!

بود که بی دردسر خامی چند

پا ز سر کرده رود گامی چند