زین چمن بوی امیدی برسد

نه برین نقطه درین دایره پای!

گرد این نقطه چو پرگار برآی!

بو که از غیب نویدی برسد

هست در ساحت این بر شده خاک

عرصه روضه امید، فراخ

کار بر خویش چنین تنگ مگیر!