هست در ساحت این بر شده خاک

گرد این نقطه چو پرگار برآی!

بو که از غیب نویدی برسد

زین چمن بوی امیدی برسد

عرصه روضه امید، فراخ

کار بر خویش چنین تنگ مگیر!

وز دم ناخوشی آهنگ مگیر!