کای فلان! چاشت بده یا شام ام

عزت از خواری نشناخته ای

پیر گفتا که: «چه عزت زین به

که نی ام بر در تو بالین نه؟

نان و آبی (که) خورم و آشامم

شکر گویم که مرا خوار نساخت

به خسی چون تو گرفتار نساخت