به ملامت دل یاران مشکن!

ابر شو! تا که چو باران ریزی،

بر گل و خس همه یک سان ریزی

چشم بر لغزش یاران مفکن!

درگذر از گنه و از دگران!

چو ببینی گنهی، درگذران!

باش چون بحر ز آلایش پاک!