دامن از گرد خطایش بفشان!

جامی از هستی خود گشته ملول

دارد از فضل تو امید قبول

بر سر خوان عطایش بنشان!

بنگر اندوه وی و، شادش کن!

بنده ای پیر شد، آزادش کن!

بینشی ده، که تو را بشناسد