بر سر خوان عطایش بنشان!

صفوت گوهر ما را بنمای!

جامی از هستی خود گشته ملول

دارد از فضل تو امید قبول

دامن از گرد خطایش بفشان!

بنگر اندوه وی و، شادش کن!

بنده ای پیر شد، آزادش کن!