که دزدی هر که گشتی پای گیرش

کمر را از میانش چست بگشاد

در آن ایام هر کس اهل دین بود

بر او حکم شریعت اینچنین بود

گرفتی صاحب کالا اسیرش

دگر باره به تزویر، آن بهانه

چو کرد آماده، بردش سوی خانه