بدو شد خاطر یعقوب خرم

چو کرد آماده، بردش سوی خانه

به رویش چشم روشن، شاد بنشست

پس از یک چند اجل چشمش فروبست

ز دیدارش نسبتی دیده بر هم

به پیش رو چو یوسف قبله ای یافت

ز فرزندان دیگر روی برتافت