به رویش چشم روشن، شاد بنشست

گرفتی صاحب کالا اسیرش

دگر باره به تزویر، آن بهانه

چو کرد آماده، بردش سوی خانه

پس از یک چند اجل چشمش فروبست

بدو شد خاطر یعقوب خرم

ز دیدارش نسبتی دیده بر هم