به مغرب پرده عصمت نشین بود،

به دل یعقوب اگر مهرش نهان داشت،

وگر کردش به جان جا، جای آن داشت

زلیخایی که در رشک حورعین بود

ز خورشید رخش نادیده تابی

گرفتار خیالش شد به خوابی

چو بر دوران، غم عشق آورد زور