ز بند پند و قید مصلحت رست

به دل اندوه او انبوه تر شد

به گردون دودش از اندوه برشد

زمان عقل بیرون رفت اش از دست

همی زد همچو غنچه جیب جان، چاک

چو لاله خون دل می ریخت بر خاک

گهی از مهر رویش روی می کند