که: «ای با من درین اندوه دمساز!

از آن خوابی که دید از بخت بیدار

اگر چه خفت مجنون، خاست بیدار

کنیزان را ز هر سو داد آواز

پدر را مژده دولت رسانید

دلش را ز آتش محنت رهانید

که آمد عقل و دانش سوی من باز