از آن خوابی که دید از بخت بیدار

تو گویی مرده صد ساله جان یافت

رسیدش باز از آن گفتار چون نوش

به تن زور و به جان صبر و به دل هوش

اگر چه خفت مجنون، خاست بیدار

کنیزان را ز هر سو داد آواز

که: «ای با من درین اندوه دمساز!