به سوی شش جهت چارست چشمم

به نوری کز جمالت بر دلم تافت

یقین دانم که آخر خواهم ات یافت

ز شوقت گرچه خونبارست چشمم

تویی از هر دو عالم آرزویم

تو را چون یافتم، از خود چه جویم؟»

سحر کردی بدین گفتار شب را