به چشم آید تو را آن سرو دلجوی»

گذار افکن به هر باغ و بهاری!

قدم نه بر لب هر جویباری!

بود بر طرف جویی زین تک و پوی

ز وقت صبح، تا خورشید تابان

به جولانگاه روز آمد شتابان

دلی پردرد، چشمی خون فشان داشت