گرفتی با وی آن سان لطف ها پیش

دل یعقوب را مشعوف خود ساخت

به سان مردم اش در دیده بنشست

ز فرزندان دیگر دیده بربست

که بر وی رشکشان هر دم شدی بیش

درختی بود در صحن سرای اش

به سبزی و خوشی بهجت فزای اش