به سبزی و خوشی بهجت فزای اش

گرفتی با وی آن سان لطف ها پیش

که بر وی رشکشان هر دم شدی بیش

درختی بود در صحن سرای اش

ستاده در مقام استقامت

فکنده بر زمین ظل کرامت

پی تسبیح، هر برگش زبانی