ستاده در مقام استقامت

که بر وی رشکشان هر دم شدی بیش

درختی بود در صحن سرای اش

به سبزی و خوشی بهجت فزای اش

فکنده بر زمین ظل کرامت

پی تسبیح، هر برگش زبانی

بنامیزد! عجب تسبیح خوانی!