از آن خرم درخت سدره مانند

پی تسبیح، هر برگش زبانی

بنامیزد! عجب تسبیح خوانی!

به هر فرزند که ش دادی خداوند

همان دم تازه شاخی بردمیدی

که با قدش برابر سرکشیدی

چو در راه بلاغت پا نهادی