ز رخشنده کواکب یازده را

بدو گفت:«ای شکر شرمنده تو!

چه موجب داشت شکر خنده تو؟»

بگفتا: «خواب دیدم مهر و مه را

که یک سر داد تعظیمم بدادند

به سجده پیش رویم سر نهادند»

پدر گفتا که: «بس کن زین سخن، بس!