زلال رحمتی بر تشنگان ریز!

به تاریکی چاه آن خضر سیما

فرو آویخت دلو آب پیما

به یوسف گفت جبریل امین، خیز!

ز رویت پرتوی بر عالم افکن!

جهان را از سر نو ساز روشن!

روان، یوسف ز روی سنگ برجست