جهان را از سر نو ساز روشن!

به یوسف گفت جبریل امین، خیز!

زلال رحمتی بر تشنگان ریز!

ز رویت پرتوی بر عالم افکن!

روان، یوسف ز روی سنگ برجست

چو آب چشمه و در دلو بنشست

کشید آن دلو را مرد توانا