چو سروی از کنار نیل بررست

به جای نیل، من بودی ، چه بودی؟

ز پابوسش من آسودی، چه بودی؟

چو گرد از روی و چرک از تن فروشست

ز مفرش دار مالک پیرهن خواست

به جلباب سمن، گل را بیاراست

کشید آنگه به بر دیبای زرکش