ز مفرش دار مالک پیرهن خواست

ز پابوسش من آسودی، چه بودی؟

چو گرد از روی و چرک از تن فروشست

چو سروی از کنار نیل بررست

به جلباب سمن، گل را بیاراست

کشید آنگه به بر دیبای زرکش

به چندین نقش های خوش منقش