به قصد فصد سوی نیش میلی

بلی داند دلی کگاه باشد

که از دل ها به دل ها راه باشد

شنیده ستم که روز کرد لیلی

چو زد لیلی یکی نیش از پی خون

به وادی رفت خون از دست مجنون

بیا جامی ز بود خود بپرهیز!