چو زد لیلی یکی نیش از پی خون

که از دل ها به دل ها راه باشد

شنیده ستم که روز کرد لیلی

به قصد فصد سوی نیش میلی

به وادی رفت خون از دست مجنون

بیا جامی ز بود خود بپرهیز!

ز پندار وجود خود بپرهیز!