چو نتوان بی سبب خود را در او بست

چو گیسوی معنبر بافتندش

زلیخا نیز می پخت آرزویی

که: گنجانم در او خود را چو مویی

ببوسم گاه گاه اش ز آن سبب دست

دگر می گفت: این را چون پسندم

که یک مو بار خود بر وی ببندم؟