نمی دانم تو را اکنون چه حال است

که: «ای چشمم به دیدار تو روشن!

دلم از عکس رخسار تو گلشن!

دلت پر رنج و جانت پر ملال است

تو را آرام جان پیوسته در پیش،

چه می سوزی ز بی آرامی خویش؟

در آن وقتی که از وی دور بودی،