که: «ای چشمم به دیدار تو روشن!

بدین افسانه دردش را فسون کرد

زلیخا را چو دایه آنچنان دید

ز دیده اشک ریزان حال پرسید

دلم از عکس رخسار تو گلشن!

دلت پر رنج و جانت پر ملال است

نمی دانم تو را اکنون چه حال است