بدین افسانه دردش را فسون کرد

همی گفت این، ولیکن آن یگانه

نه ز آن سان در دل او داشت خانه،

که ش از خاطر توانستی برون کرد

زلیخا را چو دایه آنچنان دید

ز دیده اشک ریزان حال پرسید

که: «ای چشمم به دیدار تو روشن!