که ش از خاطر توانستی برون کرد

رسانند از ملامت صد ملال ات

همی گفت این، ولیکن آن یگانه

نه ز آن سان در دل او داشت خانه،

بدین افسانه دردش را فسون کرد

زلیخا را چو دایه آنچنان دید

ز دیده اشک ریزان حال پرسید