زلیخا را چو دایه آنچنان دید

نه ز آن سان در دل او داشت خانه،

که ش از خاطر توانستی برون کرد

بدین افسانه دردش را فسون کرد

ز دیده اشک ریزان حال پرسید

که: «ای چشمم به دیدار تو روشن!

دلم از عکس رخسار تو گلشن!