بگفت: «ای از تو صد یاری م بوده!

چنین وصلی دو صد بدبختی آرد

زلیخا با غمی با این درازی

چو دید از دایه رحم چاره سازی

به هر کاری هواداری م بوده!

قدم از تارک من کن به سویش!

زبان من شو و از من بگوی اش!