عروس دهر تا در زادن افتاد

زبان من شو و از من بگوی اش!

که: ای سرکش نهال نازپرورد!

رخت را از لطافت ناز پرورد

ز تو پاکیزه تر فرزند کم زاد

کمال حسن تو حد بشر نیست

پری از خوبی تو بهره ور نیست