همه لب در ثنای او گشادند

ز معبودی ش جز ننگی چه خیزد

چو یوسف ز اول شب تا سحرگاه

به وعظ، آن غافلان را ساخت آگاه

سر طاعت به پای او نهادند

یکایک را شهادت کرد تلقین

دهان جمله شد ز آن شهد، شیرین