زلیخا چون بدید آن سرکشیدن

دو رخ را از حیا گلرنگ می داشت

سر از شرمندگی بالا نمی کرد

نگه الا به پشت پا نمی کرد

به چشم مرحمت سویش ندیدن

ز حسرت آتشی در جانش افروخت

به داغ ناامیدی سینه اش سوخت