دو رخ را از حیا گلرنگ می داشت

بسی زین نکته با آن غنچه لب گفت

ولی او هیچ ازین گفتار نشگفت

دهان را از تکلم تنگ می داشت

سر از شرمندگی بالا نمی کرد

نگه الا به پشت پا نمی کرد

زلیخا چون بدید آن سرکشیدن