بدین خوبی چنین درمانده چونی؟

نهی عشق نهان در سنگ خارا

چو بخرامی به باغ از عشوه کاری،

درخت خشک را در جنبش آری!

چرا چندین کشی آخر زبونی؟

به رفتار آور این نخل رطب بار!

به راه لطفش آر، از لطف رفتار!