بلی نبود درین ره ناامیدی

نیامد مهره اش بیرون ز شش در

به هفتم خانه کرد او را قدم چست

گشاد کار خود از هفتمین جست

سیاهی را بود رو در سفیدی

ز صد در گر امیدت برنیاید

به نومیدی جگر خوردن نشاید