به نومیدی جگر خوردن نشاید

بلی نبود درین ره ناامیدی

سیاهی را بود رو در سفیدی

ز صد در گر امیدت برنیاید

دری دیگر بباید زد که ناگاه

از آن در سوی مقصد آوری راه