نیارم صبر کردن تا شب امروز

زلیخا گفت کز تشنه مجو تاب!

که اندازد به فردا خوردن آب

ز شوقم جان رسیده بر لب امروز

ندانم مانعت زین مصلحت چیست

که نتوانی به من یک لحظه خوش زیست

بگفتا: «مانع من ز آن دو چیزست