ندانم مانعت زین مصلحت چیست

که اندازد به فردا خوردن آب

ز شوقم جان رسیده بر لب امروز

نیارم صبر کردن تا شب امروز

که نتوانی به من یک لحظه خوش زیست

بگفتا: «مانع من ز آن دو چیزست

عقاب ایزد و قهر عزیزست