مرا تا دیده، دارد در پی ام سر

گناهی نی، بدین خواری م مپسند!

زلیخا هر چه می گوید دروغ است

دروغ او چراغ بی فروغ است

که گردد کام من از وی میسر

گهی از پس درآید گه ز پیش ام

به هر مکر و فسون خواند به خویش ام